AYETÜ'L-KÜRSÎ'Yİ OKUYANLAR
Ebu Umâme (r.a.)'ın rivayetiyle Rasulullah (s.a.s.) şöyle buyurur:
"Kim bütün farz namazlarından sonra ‘Ayetü'l-Kürsî'yi okursa, ölüm(ünün gelmemiş olmasın) dan başka hiçbir şey onu, cennete girmekten alıkoyamaz."[1]
İmam Hasan b. Ali (r.anhuma)'dan.
Rasulullah (s.a.s.) şöyle buyurur:
"Kim farz namazdan sonra ‘Ayetü'l-Kürsî' yi okursa, diğer namaza kadar Allah'ın zimmet ve himayesinde olur."[2]
İmam Nevevî (rh.a.)'ın beyanına göre, "Ayetü'l-Kürsî,,'nin üstünlüğü, Allah'ın bütün isim ve sıfatlarının asıllarını, yani İlâhlık, vahdaniyet, hayat, ilim, mülk, kudret ve irade'yi kendisinde toplamış olmasıdır. Bu yedi sıfat, Allah'ın isim ve sıfatlarının esaslarıdır. Bu ayet-i kerime, tüm kemâlâtın Allah'a aid olduğuna ve Cenâb-ı Hakk'ın bütün noksanlıklardan münezzeh bulunduğuna delâlet eden ana meseleleri içinde toplanmaktadır. Allah'ın birliği, azameti, yüce isim ve sıfatları hep bu ayette yer almıştır. İçerisinde Allah'ın adı, açık ve gizli on yedi defa zikredilmiştir.[3]
Ubeyy ibn Ka'b (r.a.) anlatıyor:
Rasulullah (s.a.s), bana:
"Ya Ebu'l-Munzir, Allah'ın Kitabı'ndan ezberinde bulunan hangi ayet daha büyüktür, bilir misin?" buyurdu.
Ben:
-Allah ve Rasulü bilir, cevabını verdim.
Rasulullah (tekrar):
"Ya Ebu'l-Munzir, Allah'ın Kitabı'ndan ezberinde bulunan hangi ayet daha büyüktür, bilir misin?" diye sordu.
(Bu sefer ben):
-Ayetü'l-Kursî'dir, dedim.
Bunun üzerine Rasulullah (s.a.s.), göğsüme vurdu ve:
"İlim sana mübarek (afiyet) olsun ya Ebu'l-Munzir!" buyurdu.[4]
Ebu Hüreyre (r.a.)'dan.
Rasulullah (s.a.s.) şöyle buyurur:
"Her şeyin bir zirvesi vardır. Kur'ân'ın zirvesi de Bakara Sûresi'dir. Bu sûrede bir ayet vardır ki, Kur'ân ayetlerinin efendisidir. O ayet, Ayetü'l-Kürsî'dir."[5]
[1] İmam Nesâî, Hadisler ışığında Günlük Hayat-Amelu'l-Yevmi ve'l-Leyle, C.1, Sh.212, Hds.100.
İmam er-Rûdânî, Cemu'l-Fevaid, C.5, Sh.255, Hds.9325. Taberânî, Mu'cemu'l-Kebir ve Mu'cemu'l-Evsat'ta rivayet eder.
İmam Hafız el-Munzirî, A.g.e., C.3, Sh.447, Hds.6.
İmam el-Munzirî(rh.a.)in notu:
"Nesâî (el-Kübra, C.6, Sh.30) ve biri sahih olan birkaç isnadla Taberânî rivayet etmiştir.
Üstadımız Ebu'l-Hasen:
-Hadis, Buhârî'nin şartına uygundur, demiştir.
İbn Hıbban da, ‘Kitabu's-Salat' da rivayet etmiş, ‘Sahih' demiştir.”
İmam Suyutî, Camiu's-Sağir Muhtasarı, C.3, Sh.381, Hds.3724 (8926). Neseî ve İbn Hıbban'dan.
İmam Kurtubî, A.g.e., C.3, Sh.480.
İbn Kesir, A.g.e., C.3, Sh.1003.
[2] İmam er-Rûdânî, Cemu'l-Fevaid, C.5, Sh.255, Hds.9327. Taberânî, Mu'cemu'l-Kebir'den.
İmam Hafız el-Munzirî, A.g.e., C.3, Sh.447, Hds.7. Taberânî, "Hasen isnad” ile rivayet etmiştir.
[3] Sünen-i Ebu Davud Terceme ve Şerhi, C.5, Sh.420.
Ayrıca bkz. Ahmed Davudoğlu, A.g.e., C.4, Sh.383.
[4] Sahih-i Müslim, Kitabu Salati'l-Müsafirin, B.44, Hds.258.
Sünen-i Ebu Davud, Kitabu'l-Vitr, B.17, Hds.1460.
İbn Kesir, A.g.e., C.3, Sh.998. İmam Ahmed b. Hanbel, (Müsned, C.5, Sh.142)'den.
et-Taberî, A.g.e., C.2, Sh.108.
[5] Sünen-i Tirmizî, Kitabu Fedailu'l-Kur'ân, B.2, Hds.3037.
Et-Taberî, A.g.e., C.2, Sh.107.